Reis naar het Oosten (met enkele omwegen)

Het was hoofdpaginanieuws op de NOS: De VU krijgt geld van een Chinese universiteit voor een onderzoek naar mensenrechten. Het Cross Cultural Human Rights Centre was bedoeld om het niet-westerse perspectief op mensenrechten te belichten, en zo een pluralistische dialoog te kunnen voeren. Maar het leeuwendeel van het geld komt van een Chinese universiteit, en de Chinese beïnvloeding lijkt onmiskenbaar: de mensenrechtenschendingen in Xinjiang werden herhaaldelijk gebagatelliseerd, met verwoordingen die wel erg klinken als de officiële retoriek die de Chinese Communistische Partij bezigt. De directe reactie van de VU was om de subsidie vanuit China stop te zetten.   Dat lijkt me ook een goed idee, laat ik dat vooropstellen. Om als onderzoeksinstituut afhankelijk te zijn van een regime dat zelf geen andere perspectieven duldt, lijkt me niet heel constructief als pluralisme je doel is. En het was ook niet bepaald fraai, hoe de betrokken hoogleraar Tom Zwart zich verdedigde tegenov...

Het beeld van de kluizenaar heeft me altijd geboeid. Het is iemand die het leven wijdt aan wijsheid, aan deugd, aan de ware dingen in het leven. Centraal daarin staat het opofferen. Want om de volledige aandacht te richten op het goede, dient men zich ver te houden van alles dat afleidt, en er is zo veel dat ons kan afleiden. Daarom is de kluizenaar bereid om op te geven: lekker eten, seks en ander genot, vrienden of andere sociale contacten, een leven zoals alle anderen. De wereld opgeven is een van ‘s werelds lastigste opgaven. In mijn recensie van De Deugd en de Weg stond ik al even stil bij de kluizenaar uit de eerste tekst van Ruan Ji, die het volgens de daoïstische Meester Grootmens bij het verkeerde eind heeft. Hij deed me denken aan Vader Sergius, uit het gelijknamige verhaal van Lev Tolstoj. Wat zijn de overeenkomsten en verschillen tussen deze twee personages, en wat zegt dat over christendom en daoïsme? Op de vlucht voor begeerte Over de kluizenaar uit het verhaal van Ruan J...