Reis naar het Oosten (met enkele omwegen)

Het was hoofdpaginanieuws op de NOS: De VU krijgt geld van een Chinese universiteit voor een onderzoek naar mensenrechten. Het Cross Cultural Human Rights Centre was bedoeld om het niet-westerse perspectief op mensenrechten te belichten, en zo een pluralistische dialoog te kunnen voeren. Maar het leeuwendeel van het geld komt van een Chinese universiteit, en de Chinese beïnvloeding lijkt onmiskenbaar: de mensenrechtenschendingen in Xinjiang werden herhaaldelijk gebagatelliseerd, met verwoordingen die wel erg klinken als de officiële retoriek die de Chinese Communistische Partij bezigt. De directe reactie van de VU was om de subsidie vanuit China stop te zetten.   Dat lijkt me ook een goed idee, laat ik dat vooropstellen. Om als onderzoeksinstituut afhankelijk te zijn van een regime dat zelf geen andere perspectieven duldt, lijkt me niet heel constructief als pluralisme je doel is. En het was ook niet bepaald fraai, hoe de betrokken hoogleraar Tom Zwart zich verdedigde tegenov...

De afgelopen twee weken besprak ik de spanningen die opkwamen bij het opstellen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens, en welke rol de Chinese diplomaat P.C. Chang daarin heeft gespeeld. Vandaag ga ik het niet hebben over de tekst van de UVRM, maar over een voorstel dat na voltooiing werd gedaan door enkele Europese landen: de koloniale clausule. Wat zegt dit voorstel over de universaliteit van mensenrechten, en wat betekende het westers vooruitgangsdenken voor de rest van de wereld?  Op weg naar Beschaving, maar nog niet gearriveerd Het jaar is 1950. Twee jaar geleden was de Universele Verklaring door de lidstaten ingestemd (er waren geen stemmen tegen; ieder land stemde voor, blanco of was afwezig) en nu zou er gediscussieerd worden over de implementatie van mensenrechten. De UVRM was namelijk alleen een moreel document, en dus niet juridisch bindend. Bij deze besprekingen kwam een viertal Europese koloniale machten - Nederland, België, Frankrijk en het Verenigd...

Na de afgelopen verkiezingen keek ik reikhalzend uit naar een tijd waarin mijn dagelijks leven minder overheerst zou worden door politiek. Het feestje van de democratie eindigt voor een jonge idealist in Nederland gewoonlijk met een kater. Teleurgesteld met de verkiezingsuitslag had ik zin om mijn blik weer op wezenlijkere dingen in het leven te richten. Helaas volgde toen Verkennersgate, de Omtzigt-affaire, de Nacht van Rutte, of hoe de toekomstige geschiedenisboekjes het ook zullen noemen.  Nu ga ik geen uitgebreid commentaar leveren op de gebeurtenissen of wat er moet veranderen. Sla een krant open en je hebt analyses en suggesties te over. Ik wil het liever hebben over de valkuilen van de verontwaardiging, die ik bij mezelf ontdekte. Vreugde over het Verraad Net als velen in mijn linkse jongeren-bubbel ben ik geen fan van Mark Rutte of de VVD. Ruttes aanhoudende populariteit na alle vorige schandalen heeft mijn eerdere onverschilligheid omgevormd tot actieve antipathie. Het voo...

“Iedere willekeurige plaatselijke godin streeft er naar gelijk te worden aan de Grote Godin; elk dorp is het middelpunt van de wereld.” - Mircea Eliade Met het oog op de verkiezingen van afgelopen maand, moest ik de afgelopen tijd terugdenken aan de laatste tweedekamerverkiezingen in 2017. Ik herinnerde me de centrale narratieven van toen, en dan met name degene die aandacht kregen in de internationale media. Nederland is geopolitiek gezien geen grote speler, en veel nieuws uit ons land bereikt de rest van de wereld niet. Geert Wilders geniet nog enige bekendheid wereldwijd wegens zijn lange carrière van polariserende meningen, maar voor de rest is het karig. In 2017 waren de ogen van journalisten over de hele wereld echter wel op Nederland gericht. Dat ging echter niet om wat er precies gebeurde in Nederland; het ging erom wat het symboliseerde. Nederland, kwartfinale van de democratie 2016 en 2017 waren cruciale jaren in de "strijd tegen het populisme", die woedde door hee...